J. Piekara, Sługa Boży, Lublin 2003, ss. 273.

Na ostatniej stronie okładki czytamy: „Oto świat, w którym Chrystus zszedł z Krzyż i objął władzę nad ludzkością. Świat tortut, stosów i prześladowań”. Piszą też, że to „najbardziej wstrząsająca i bluźniercza wizja w historii polskiej fantastyki”. O ile na temat pierwszego cytatu mogę się wypowiedzieć, bo jest streszczeniem książki, o tyle nie jestem w stanie wypowiedzieć się co do prawdziwości drugiego, bo nie przeczytałem całej polskiej fantastyki. Jedno jest pewne, Piekara świetnie pisze i „Sługa Boży” jest bardzo wciągającą książką.

Może powinienem być oburzony, ale nie jestem. Książkę się świetnie czyta i nie jest ona tak bluźniercza jak by się mogło wydawać. Bo Chrystus nie zszedł z krzyża. Chrystus z tej książki jest zupełnie inny i tym bardziej „doceniam”, że jest jak jest. Panie Piekara, dziękuję za tę książkę jest fantastyczna.

Przy okazji muszę stwierdzić, że podoba mi się coraz bardziej polska fantastyka. Może nie czytam fantasy za wiele, ale mam wrażenie, że ta zachodnia to wałkowanie tego samego, a u nas to pełno nowości i świeżości.

Dopisane 8 czerwca 2010 r.:
Tą recenzję i wiele innych znajdziesz na moim nowym blogu o książkach „Libri„.

Ostatnio spotykam się z mnóstwem miłych słów. Nie wiem, czy do końca zasłużenie, ale chciałbym w tym miejscu wszystkim podziękować. Na Naszej Klasie do stałem wiadomość, w której jedna osoba napisała: „a ksiądz jest wporzo”. Bardzo dużo to dla mnie znaczy, bo mam poczucie, że to co robię, robię w miarę dobrze. Wiem jednak, że to co dobre pochodzi nie ode mnie, ale od Boga, który wybrał sobie mnie jako swoje narzędzie. Wiem też, że wiele razy nie okazuję się być dobrym narzędziem, często raczej zasłaniam Chrystusa i za to bardzo przepraszam.

Dziękuję także wszystkim Okom, którzy pojawili się na Naszej Klasie wśród znajomych Rodu Oko, szczególnie tym, którzy korespondują ze mną na wielce mnie interesujące tematy genealogiczne oraz piszących na tamtejszym forum. Dziękuję także wszystkim odwiedzającym serwis Okoportal. Mam nadzieję, że ta strona będzie się prężnie rozwijać i spełniać wasze oczekiwania. Dzięki działaniom różnych osób wiele się ostatnio dowiaduję o historii Oków i mam nadzieję, że uda się mi niedługo napisać jakąś krótką historię rodu. Interesują mnie też inne rodziny moich przodków, jak np. Papiescy, Grafowie, Reichardowie, Bilikowie. Niestety o niektórych z nich wiem niewiele i nie mam skąd (na razie) zaczerpnąć informacji.

Powoli zauważam u siebie nawrót genealogoholizmu, czyli uzależnienia od genealogii. Znowu niespokojnie przechodzę obok cmentarza, bo a nóż spoczywa tam ktoś z mojej dalekiej rodziny, a ja jeszcze o tym nie wiem. Mam pokusę przeglądania ksiąg parafialnych tylko dlatego, że istnieje minimalna możliwość natknięcia się na znajome nazwisko. Właściwie spełniam prawei wszystkie elementy uzależnienia:

Możesz się uważać za uzależnionego od genealogii, jeśli:

• Nie potrafisz przejechać koło cmentarza nie zastanawiając się, czy nie są tam pochowni Twoi przodkowie,
• Przedstawiając swojego wnuka mówisz, że to Twój ‘potomek’,
• Potrafisz wyrecytować 10 pokoleń swoich przodków, ale nie pamiętasz imienia bratanka,
• Masz więcej fotografii ludzi zmarłych niż żywych,
• Stale oglądasz ‘listę płac’ na końcu każdego filmu, by sprawdzić, czy nie ma tam nazwisk, które badasz.

Już sama reaktywacja OKOportalu, mimo coraz mniejszej ilości czasu wolnego świadczy o powrocie uzależnienia. Moim marzeniem jest odnalezienie się dalekich krewnych, może kiedyś jakiś zjazd rodzinny, no i wyszukanie wszystkich swoim praprapra…pradziadków, im dalej w przeszłość, tym lepiej. Nagle zacząłem dużo bardziej doceniać Naszą Klasę, nawet mimo uciążliwego komunikatu, który się co jakiś czas pojawia („w związku z problemami technicznymi trwa przerwa, przepraszamy i zapraszamy rano”). Wystarczyło, że pojawił się Ród Oko, który założyłem i nagle kilka osób, bez mojego nalegania pyta się mnie, czy czasem nie jesteśmy krewnymi. Po prostu bajka! A może ktoś z mojej rodziny czyta tego bloga?

Niecały rok temu powstała nowa wersja OKOportalu. Działała ona na serwerze Andrzeja w systemie PPHFusion, który zainstalował mi Andrzej. jestem mu za to bardzo wdzięczny. Jednak nie chcę go dłużej obciążać swoją stroną (miejsce na serwerze, baza mysql, transfer… Dlatego przeniosłem OKOportal na mój serwer i przy okazji zmieniłem CMS na Joomla. Nowy adres to:

okoportal.voxlatinae.com

Jeżeli będzie duże zainteresowanie, to wykupię domenę tylko dla OKOportalu. Mam nadzieję, że już więcej przeprowadzek nie będzie, bo one męczą mnie i czytelników.

Dopisane 8 czerwca 2010 r.:
Adres nieaktualny, obecny adres to okop.eu.

Zastanawiałem się długo, czy napisać tego posta. W końcu postanowiłem, że go napiszę. Będzie to mój bardzo osobisty post, taki gdzie się trochę „wyzewnętrznię”, trochę bardziej niż gdzie indziej.

Jezus odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu, braci, sióstr, matki, ojca, dzieci i pól z powodu Mnie i z powodu Ewangelii, żeby nie otrzymał stokroć więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a życia wiecznego w czasie przyszłym. (Mk 10,29-30)

Nie zawsze wierzyłem w te słowa. Czasami wydawały mi się jakąś odległą metaforą, czymś co bardziej jest pożądane, aby było, niż jest naprawdę.

Jednak od pewnego czasu widzę sprawy inaczej. Młody jestem i pewnie głupi, ale odkryłem swoja nową rodzinę. Gdy wczoraj na Mszy Wieczerzy Pańskiej spojrzałem przed siebie, na kościół, na ministrantów, lektorów, scholę, twarze znajome i nie znajome, gdy pomyślałem sobie o proboszczu, który stoi obok mnie, ujrzałem swoją rodzinę. Zakochałem się w tym miejscu i w tych ludziach, w Wodzisławiu i w parafii Wniebowzięcia NMP. Dziś myślałem, że popłaczę się z radości, że jestem z wami. Choć to tak poważny i w smutny dzień, chciałem płakać, bo po prostu jestem z Wami. Ćwiczenie „Exsultetu” z Olą dzisiaj przedpołudniem, czy Przemek, który mi sprawił ostatnio wiele radości, czy wspólnie spędzony czas „na rybach”. Także te klasy maturalne, które czasami uczę, panie z Legionu Maryi, czy… Mógłbym pisać bez końca. Może ktoś, kto przeczyta rozśmieje się, ale mówię wam, że to jest moja rodzina. Zostawiłem i nie zostawiłem swoich w Katowicach. Oni są dalej moi i bez nich żyć nie mogę. Jednak teraz jestem przede wszystkim tu w Wodzisławiu i tylko żałuję, że to się tak szybko skończy, że nastąpi ten dzień, 27 kwietnia. Chyba będę wtedy beczał jak małe dziecko. Pewnie dowie się o tym tylko moja poduszka, nikt nie zobaczy tych łez, ale już na samą myśl, że mam was zostawić płynie mi łza po policzku.

Proponuję taki milutki filmik

Anne Rice, Wampir Lestat, [Dom Wydawniczy Rebis] Poznań 2007, ss.648.

Cóż mogę napisać o takiej książce? Mieszkam teraz w Wodzisławiu, ale czasami bywam w Katowicach. Odległość to trochę więcej niż 1,5 godziny jazdy PKSem. Wystarczył Wampir Lestat i niezauważenie byłem już na miejscu. Jest to niebezpieczna książka, obawiam się, że ktokolwiek ją weźmie do ręki, nie odłoży dopóki nie przeczyta. Nie wiem co ostatecznie decyduje o jakości tej książki: świetny styl, rewelacyjna fabuła czy coś jeszcze innego. Wiem, że warto po nią sięgnąć. Wraz z tytułowym wampirem Lestatem usłyszymy wiele niesamowitych historii. Lestat bowiem postanowił dojść początków wampirzego rodu. Wampiry to gatunek wielce starożytny, więc odnalezienie ich początków nie jest proste. Choć jednak samo poszukiwanie korzeni nie jest jedynym co przyciąga. Ale nie piszę już więcej, po prostu przeczytajcie. Jeśli miałbym wystawić jakąś ocenę to dałbym 10/10.

Dopisane 8 czerwca 2010 r.:
Więcej o książkach na blogu: Libri – blog o książkach.

Certe! Potes Latine loqui in interrete (e.g. forum Vox Latinae Amici mei dicunt Latinam mortuam esse. Sed mihi videtur id falsum esse. Quare? Lingua morta incomprehensibilis est, nemo potes textum in hac lingua scriptum legere, intellegere. Et Latina? Latine legitur, scribitur, dicitur, novi verbi de mundo hodierno sunt, e.g. interrete vel computatrum. Ergo Latina vivit et vivat semper

In Poland we read lots of English fantasy. Starting with Master Tolkien and then many, many others. I wonder whether someone in England, Germany or elsewhere in the West have heard about Polish fantasy books and authors. I think they are much better than others. It would be great, if some books by Andrzej Pilipiuk, Jacek Komuda or Milena Wójtowicz were available in English. There is also the probably most famous Polish writer Andrzej Sapkowski, but personally I prefer others. But maybe there are some people who are not Polish, but they have learned my beautiful language and read some Polish literature? I think it worth the effort.

Jacek Komuda, Diabeł Łańcucki, [Fabryka Słów] Lublin, 2007, ss.528.

Kiedyś spotkałem się z opinią, że nasza historia jest nieciekawa, że nic się nie działo, a za to na Zachodzie…! Nigdy się z takim poglądem nie zgadzałem, a teraz mam do tego nowy argument. Jeszcze jaki! Książka pana Komudy zasługuje na wiele dobrych słów. Historia Polski obfituje w wiele ciekawych wątków i może być źródłem dobrej i bardzo dobrej literatury. Osobiście uważam, że takie książki, jak „Diabeł Łańcucki” powinien przeczytać każdy. Dla rozrywki, dla przyjemności i dla dowartościowania nas, Polaków. Bo choć jest w niej ukazanych wiele negatywnych cech naszego narodu, to nie znaczy, że nasza przeszłość jest niewarta zainteresowania. Gdy czytałem tę książkę, przemykała mi myśl, aby ktoś nakręcił na jej podstawia film. Taki z rozmachem, efektami. Oczywiście jeśli miałoby wyjść coś w rodzaju „Wiedźmina”, to nie, ale mógłby to być film najprzedniejszej jakości. Nie pozostaje mi nic innego tylko polecić ją wszystkim, a szczególnie miłośnikom Sarmacji.

Dopisane 8 czerwca 2010 r.:
Więcej o książkach na blogu: Libri – blog o książkach.

Oto nastąpił mój mały powrót do internetu. Jeżeli nic nowego nie stanie przeszkodzie, oczywiście. Przez ostatni miesiąc musiałem bowiem korzystać z innych komputerów, aby połączyć się z netem. Przez to wiele rzeczy zaniechałem, jak np. prowadzenie bloga. Teraz mam nadzieję wrócić. Materiałów trochę się nazbierało. Na pierwszy ogień pójdą recenzje dwóch książek, a jak czasu starczy to i kilka myśli około tolkienowskich. Coraz bardziej interesują mnie wątki teologiczno-antropologiczne twórczości Profesora, gdyż wydaje mi się, że mogą wiele pomóc w zrozumieniu kondycji człowieka, a także być pożyteczne, przydatne dla naszego codziennego życia. W piątek do tego organizuję pod patronatem parafii, w której jestem, forum elendili.pl i Elendilionu spotkanie pt. Znaleźć Boga wśród hobbitów czyli o inspiracjach i nawiązaniach chrześcijańskich w twórczości J.R.R. Tolkiena. Zainteresowanych serdecznie zapraszam

Pozdrawiam serdecznie wszystkich!

I tak oto rozpoczynam dzisiaj staż diakonacki w wodzisławskiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. A właściwie to jestem tutaj od wczoraj wieczora. Początek bardzo dobry i myślę, że tak będzie też dalej (nic nie wskazuje, żeby miało być inaczej!). Jest to czas przygotowania się do pracy duszpasterskiej, zdobycia niezbędnego doświadczenia. Jak mi to wyjdzie – zobaczymy. Mam nadzieję, że uda mi się czynić wszystko ad maiorem Dei gloriam i ku pożytkowi ludzi.

Dziś jest też Środa Popielcowa, dzień rozpoczynający Wielki Post. Spróbujmy zapomnieć o naszych brzuchach i skierować myśl ku Bogu. Post to czas, gdy szczególnie ważne jest przypomnienie sobie, że ważniejsze jest być niż mieć.

Wczoraj był dla mnie ważny dzień. Dostałem taki pierwszy dekret w życiu Dekret na staż diakonacki, jaki odbywa się zawsze przed przyjęciem święceń. Z woli ks. bp Józefa Kupnego będę miał zaszczyt pomagać w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wodzisławiu Śląskim. Proszę wszystkich o modlitwę za mnie, za księży, którzy tam posługują oraz za mieszkańców tej parafii.

No i bardzo się cieszę Bo Pan Bóg zawsze daje łaskę i choć nieraz rzeczy trudne wydają się nam niemożliwymi, to z Jego pomocą możemy wszystko. Oczywiście, licząc na własne siły, możemy najwyżej się przeliczyć. Jednak Jego nie ograniczajmy, On może wszystko, tylko pozwólmy Mu działać.

Dziękuję ci Panie Boże za tę parafię, proszę błogosław ks. proboszczowi, wikarym i wszystkim parafianom.

Widać, że nie dość mi jest zajmować się forum do rozmów po łacinie „Vox Latinae” to mam jeszcze kolejny pomysł. Postanowiłem zbierać z internetu artykuły na temat łaciny współczesnej, łaciny we współczesnym świecie. Ta powstał serwis LatinaM, czyli Latina Moderna, gdzie będę zbierał, a może i pisał, artykuły dotyczące obecności łaciny dzisiaj. Jeżeli ktoś byłby zainteresowany współpracą to oczywiście zapraszam.

Na początku jeden artykuł i jedna anegdotka, krótka, ale ciekawa. Życzę przyjemnej lektury serwisu LatinaM i odkrywania przyjemności, jaką daje obcowanie z językiem Cycerona, Cezara, św. Augustyna, św. Tomasza, …, Arganthe, Decimusa Tuliiusa, Oculusa

Primiller wrote this little poem for me:

Dear fellow saint Galhen,
with eager Amen
I answer your yearning,
that we will again,
live saintly, though fallen,
live bravely, though fail,
that one more heart listens,
and Christ shall prevail!

I like it very much. Thank you! I hope that all people shall understand that sainthood is so much important. Only with a strong faith in God, God whose name is JHWH, whose Son became a man, who sent us His Holy Spirit, only with this strong faith we can live in peace and joy. Because even if we fall, if any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous (1 John 2,1). There’s no greater hope for us!