Dlaczego zaczynam w takim tonie? Niestety, nie widzę innego wyjścia jak wyśmiać to co się dzieje. Z tego co wyczytałem na oficjalnych stronach świeżej reformy emerytalnej wynika, że jedyne co zmienia się w całym systemie, to wydłużenie czasu opłacania składek i likwidacja niektórych przywilejów. Przecież to kpina w żywe oczy. System jest chory, a rząd jako lekarstwo na ciężki paraliż proponuje aspirynę. Rozumiem, że moje składki będę teraz o dwa lata dłużej marnowane. Nic więcej. Żadnych reform strukturalnych, które by wymusiły lepsze zarządzanie pieniędzmi. OFE dalej mają podcięte skrzydła, mimo, że były jedynym w miarę racjonalnym elementem systemu. W tej sytuacji dziwię się protestom pod Sejmem… Dlaczego było tam tak mało ludzi? Dziś media mówią jedynie o zamieszkach, o tym że jakiś poseł (nie będę robił promocji imienia) został uderzony patykiem w rękę, bo pchał się w nie swoje miejsce. Mamy wspaniały temat zastępczy, nie trzeba mówić, że jest w Polsce coraz gorzej. Można mówić, że biedny posłem, chciał przejść między ludźmi, którzy obecnej polityki mają serdecznie dosyć. Nie dziwi mnie frustracja społeczeństwa, które jedynie w formie protestów może dialogować z obecną władzą, która poza pochlebcami nikogo nie słucha.

Mamy więc zupełnie kuriozalną sytuację, w które rząd wprowadza reformę, która jest jedynie przedłużeniem choroby ZUS’u, a nie rzeczywistą reformą. Mamy propagandę sukcesu. Mamy w końcu temat zastępczy dla mediów, które zamiast zająć się sednem sprawy, rozdmuchały marginalną de facto sprawę. Jak w tej sytuacji można powiedzieć, że żyjemy w normalnym państwie?

Są jednak miejsca, gdzie te zasady zdają się nie obowiązywać. Jednym z tych miejsc jest nasz Sejm. Natknąłem się właśnie na fragment kiedy Jarosław Kaczyński przedstawia wniosek formalny. W tle słychać zachowanie części posłów, które jest delikatnie mówiąc niegrzeczne. Bardzo delikatnie mówiąc. Można się zgadzać bądź nie z tym co mówi pan Kaczyński, nie o to tu chodzi, chodzi o zachowanie. Co gorsza, natykając się co jakiś czas na nagrania z Sejmu widzę, że to nie jest wyjątkowa sytuacja i chyba nie ma posła, który byłby w tej kwestii zupełnie bez winy.

Podobno przykład idzie z góry… Może jednak tym razem nie bierzmy z góry przykładu, a pamiętajmy o podstawowej kindersztubie. To nie kosztuje wiele, a może bardzo ułatwić życie.

A oto nagranie, o którym mowa:

Kto jest najwspanialszym człowiekiem świata i dlaczego właśnie Lenin?

Dawno, dawno temu, kiedy chodziłem do szkoły… W czasach, kiedy nauczyciel nie miał do wypełniania stosu dokumentów na temat jak uczyć i wychowywać ucznia, o dostosowaniu programu do jego potrzeb, tylko miał czas uczyć…

W tych odległych czasach śmialiśmy się z rzekomego pytania zadawanego na szkolnych wypracowaniach w ustroju słusznie minionym. Pytanie Kto jest najwspanialszym człowiekiem świata i dlaczego właśnie Lenin? jest chyba idealną karykaturą rzeczywistości indoktrynacji dokonywanej od najmłodszych lat. Wydawało mi się śmiesznym, że w ogóle ktoś mógłby mieć takie podejście do edukacji. Później okazało się, że byłem w będzie, że w socjalizmie taka forma pytania miała nie świadczyć o rzekomym braku samodzielnego myślenia. Pozwolę sobie zacytować wypowiedź Henryka Jabłońskiego, który jako członek KC PZPR miał powiedzieć:

Człowiek, którego my chcemy wychować, to świadomy swej ludzkiej wartości twórca, umiejący samodzielnie myśleć… rozumiejący, że socjalizm stwarza mu perspektywę coraz pełniejszego rozwoju jego osobowości… Sam nasz ustrój tworzy innego, o wyższych wartościach człowieka, ale rzeczą pedagogów jest ten naturalny proces przyspieszać, zwalczając wszystko to, co jest obcą socjalizmowi penetracją wrogiej ideologii.

Wniosek jest prosty. Edukacja ma dążyć do tego, aby uczeń samodzielnie myśląc zawsze wybrał socjalizm. Jednocześnie należy zwalczać wszystko co jest temu przeciwne. Trudno się więc dziwić, że podręczniki szkolne przedstawiały jedną poprawną wizję wszystkiego, że państwo miało monopol wydawniczy itd. Wszystko byłoby pięknie, gdyby to była tylko przeszłość…

Niestety, to co znajduję dzisiaj w internecie nie napawa optymizmem. Pojawia się bowiem podręcznik, który w sposób nachalny przedstawia mocno subiektywną wizję historii. Co więcej, niezgodną z podstawami warsztatu historyka, który powinien na ile to możliwe zachowywać obiektywizm. Wiadomą sprawą jest, że historia najnowsza zawsze będzie budzić emocje i gorące dyskusje, że jej ogląd jest obciążony mocno subiektywizmem. Rolą jednak podręcznika jest starć się zachować umiar i obiektywizm, a już na pewno nie sugerować jaka odpowiedź jest jedyną poprawną w kwestii oceny zjawisk historycznych. Jednak Ku współczesności. Dzieje najnowsze 1918-2006 autorstwa Andrzeja Brzozowskiego i Grzegorza Szczepańskiego, wydawnictwo Stentor, nie bardzo się przejmuje takimi głupstwami. Na s. 258 uczeń ma dostaje następujące zadanie:

Scharakteryzuj rolę „Gazety Wyborczej” od dziennika solidarnościowej opozycji do najbardziej poczytnej, atrakcyjnej dla szerokiej publiczności polskiej gazety.

Owa najbardziej poczytna gazeta miała jednak drugie miejsce w lutym 2012 jeżeli chodzi o średnią dzienną ilość sprzedanych egzemplarzy. Wyniosła ona 248 803 egzemplarzy, co jest najgorszym wynikiem w historii. Na pierwszym miejscu jest bijący ją pod tym względem na głowę „Fakt” ze średnią liczbą 403 754 sprzedanych egzemplarzy dziennie. Jakoś do najpoczytniejszej wiele „Wyborczej” brakuje. W miarę wysoki wynik może też wynikać z wielu dodawanych do niej gadżetów. Znam osoby, które kupują ją tylko ze względu na jakąś książkę czy płytę CD lub DVD. Oczywiście, gratulacje dla marketingowców GW, jednak poczytność wtedy musi być mniejsza, bo niektórzy jej nie przeczytają, mimo że kupili. Kwestia ilości jest jednak drugorzędna. Bardziej drażnią mnie słowa „atrakcyjna dla szerokiej publiczności”. Nie chodzi mi o to, czy to prawda czy fałsz. Problem w tym, że jest to sugestia odpowiedzi. To już jest subiektywna ocena, a nie obiektywne stwierdzenie faktu. Jej anty-fanów wydaje się być co najmniej tyle samo, wielu zarzuca jej mocno subiektywne przedstawianie rzeczywistość. Jak więc autor podręcznika może tak nachalnie sugerować jedyną poprawną wizję historii? Czyżby powrót do komuny? Podręcznik wydaje się być tendencyjnym nie tylko w tej jednej kwestii. Zachęcam do lektury artykułu Z takich podręczników będzie nauczana historia od nowego roku szkolnego. Manipulacje, przekłamania, przemilczenia.

To jednak nie wszystko. Gdyby bowiem chodziło tylko o tę sprawę, mogłoby chodzić o przypadek marginalny. Jednak symptomów podejrzanego „majstrowania” przy szkolnictwie jest więcej. Powszechnie znany jest fakt usuwania lekcji historii z programu nauczania szkół średnich. Dobra historia uczy krytycznego myślenia o źródłach, uczy o istnieniu i stosowaniu propagandy, buduje więź z Ojczyzną. Czyżby ktoś chciał się pozbyć tych owoców historii?

Rząd ma jeszcze jeden dziwny pomysł. Można o tym poczytać w najnowszym „Uważam Rze” (Cyfryzacja na papierze), gdzie opisany jest pomysł cyfryzacji szkolnictwa. Podręczniki miałby być darmowe i w formie elektronicznej. Brzmi pięknie? Szkoda, że wg obecnych projektów sprzęt elektroniczny kupić muszą rodzice. Poza tym darmowe podręczniki dostarczać ma ministerstwo. Łącznie ma ich być 18 (sic!) do 14 przedmiotów. Koniec z możliwością wyboru, będzie obowiązywał jeden podręcznik z jedyną słuszną wersją – rządową. Do tego wszystko oparte na licencji Creative Commons, czyli podręczniki miałyby zawierać tylko teksty nie objęte prawami autorskimi. Mickiewicz – tak, Słowacki – tak, ale już nie Herbert czy Twardowski. Szekspir pewnie też tak, ale w oryginale bo do tłumaczeń zapewne też byłoby potrzebne wykupienie praw do publikacji. Kalendarz prac wskazuje, na co zwraca uwagę autorka artykułu, na chęć przypodobania się wyborcom, aby dzieci dostały darmowe podręczniki tuż przed wyborami. Cóż z tego, że zaledwie 7 procent nauczycieli popiera ten pomysł, że Holandia wdraża go już od jakiegoś czasu i robi to o wiele spokojniej i ostrożniej, że Korea Południowa się w ogóle z tego pomysłu wycofuje? Niektórzy wiedzą najlepiej i nie potrzebują z nikim konsultować swoich pomysłów.

System edukacji w Polsce od kilku lat schodzi na psy, a dokładniej od początku rządów jedynej słusznej partii. Mnoży się biurokracja, zmieniane są podstawy programowe tak, aby zadowolić wydawnictwa, które wydają nowe wersje podręczników. Nowe w tym, że ten sam materiał znajduje się dwie strony dalej niż w poprzednim. Nauczyciele zamiast poświęcać czas uczniowi muszą tworzyć coraz więcej dokumentacji. Tak było z tzw. godzinami karcianymi, czy też zwanymi gdzieniegdzie „hallówkami” od nazwiska minister Katarzyny Hall. Miało to rozszerzyć ofertę edukacyjną dla uczniów przez przymus organizacji dodatkowych zajęć dla uczniów. Jednak wyszło nie najlepiej. Nauczyciele, którzy wcześniej robili coś w tym kierunku robili to dalej, choć czasem mniej, bo należało bawić w biurokrację, a na to nie każdy ma ochotę. Ci, którzy nie bardzo kwapili się do roboty podciągali pod to poprawy sprawdzianów i kartkówek. Wyszło na to samo albo i gorzej, bo mniej było w tym chęci pracy, a więcej przymusu. Inne pomysły byłej minister, jak wprowadzenie sześciolatków do szkoły też okazują się być niewypałem.

W jakim kierunku idzie więc szkolnictwo w naszym kraju? Moim prywatnym zdaniem od jakiegoś czasu dąży do wyprodukowania POprawnego absolwenta, który będzie…

…świadomy swej ludzkiej wartości twórca, umiejący samodzielnie myśleć… rozumiejący, że socjalizm PO stwarza mu perspektywę coraz pełniejszego rozwoju jego osobowości …

Obym się mylił.

Chciałbym, żeby mój zawód był zamknięty. Żeby prawo do zarabiania na robieniu zdjęć miały osoby, od których wymagany byłby chociaż jakiś kurs lub egzamin. Chciałbym mieć pewność, że nie tylko znają podstawy fotografii i naszej etyki zawodowej, ale również wiedzą, na czym polega prowadzenie własnej firmy. Jeśli ktoś lubi i chce fotografować, niech to robi, ale niech nie robi tego za darmo lub w barterze, bo w ten sposób psuje rynek i odbiera źródło dochodu innym.

Intencje są więc jasne. Dlaczego należy ograniczyć innym możliwość odpłatnego robienia zdjęć? Bo pan Piotr Augustyniak więcej zarobi! Gdy zawód zostanie zamknięty trudniej będzie odebrać autorowi artykułu „źródło dochodu”. Bardziej na przykrywkę czy listek figowy wyglądają słowa o wiedzy czy etyce zawodowej. Czy ma prawo do pisania takich tekstów? Owszem ma o tyle, o ile każdy dba o swoją kieszeń. Stara się uchronić swoje zarobki. Szkoda, że nie przez gwarancję jakości swojej pracy i zadowolenie jego klientów, a przez niszczenie konkurencji. Co więcej, przyjęcie w praktyce jego pomysłów świadczyłoby o chorobie psychicznej władzy (społeczeństwa) lub o chęci wzmocnieniu totalitarnych praktyk w naszym państwie.

Wolny rynek polega wymianie dóbr, która „dokonuje się w wyniku dobrowolnie zawieranych transakcji pomiędzy kupującymi a sprzedającymi przy dobrowolnie ustalonej przez nich cenie” (Wikipedia). Czy owym dobrem będą usługi takie jak fotografia czy ręcznie wyrabiane laleczki dla dzieci czy cokolwiek innego to kwestia mniej ważna. Mam jakieś dobro i mogę je sprzedać komu chcę, o ile ktokolwiek zechce je kupić. Jego jakość i cena, to inna rzecz. To klient decyduje czy chce mieć dobry towar, który zapewne będzie droższy, czy tańszy, ale gorszej jakości. Do konsument decyduje co i czy w ogóle cokolwiek kupi. Trzymając się przykładu fotografii wyobraźmy sobie Kowalskiego, który organizuje swoje wesele. Kowalski nie jest szczególnie bogaty i widzi, że nie stać go na profesjonalnego fotografa. Może więc zdecydować się na nieprofesjonalnego fotografa, który ma już jakieś doświadczenie, bo robił niezłe zdjęcia u znajomych i ma sprzęt, którego nie ma nikt w rodzinie Kowalskiego. Może też poprosić wujka Kazia lub innego członka rodziny, który swoim zwykłym aparatem cyknie kilka totalnie amatorskich fotek. Co wybierze Kowalski? Nie mając pieniędzy na profesjonalistę, a nie chcąc się martwić czy w ogóle jakieś zdjęcie wyjdzie, zatrudni zapewne owego nieprofesjonalnego fotografa. Jeżeli temu półamatorowi zabronić tej formy dorabiania (swoją drogą, ciekawe w jaki sposób), to Kowalski wcale nie pójdzie do drogiego profesjonalnego fotografa. Pozostanie mu wujek Kazik, kto pstryknie parę fotek i nadzieja, że choć jedna wyjdzie na tyle dobrze, aby stać się pamiątkowym zdjęciem ślubnym. W takiej sytuacji na zamknięciu zawodu wcale nie zarabiają więcej zawodowcy. Właściwie to nikt nie zarabia, jedynie para młoda zaoszczędzi trochę pieniędzy. Zamknięcie nie wydaje się więc szczególnie dobrym wyjściem.

Autor nie uniknął też pewnego rodzaju manipulacji czytelnikiem (nie wiem na ile świadomej). Najpierw mówi o potrzebie zamknięcia zawodu fotografa, co każdy rozsądnie myślący uzna za bzdurę. Jednak chwilę później pisze o fizjoterapeutach, którzy kierując się dobrem pacjentów optują za takim zamknięciem swojego fachu. Źle wykonywany zawód fizjoterapeuty może zaszkodzić zdrowiu, czyli mamy zamknąć zawód fotografa, dobrze zrozumiałem? Nie można porównywać zdjęć ślubnych i ratowania życia.

Istnieje jeszcze jedno zagrożenie zamykania kolejnych zawodów. Kto będzie decydował o tym kogo dopuścić a kogo nie? Łatwo to wykorzystać do faworyzowania „swoich” lub dyskredytowania wrogów. Wystarczy, że ktoś narazi się wpływowym osobom, a będzie mu można odebrać licencję. Fotograf z licencją tracąc licencję traci możliwość zarabiania. Co jeżeli stałoby się to z powodów niemerytorycznych, osobistych urazów albo poglądów politycznych? Prosta droga do uciszania niepokornych. A że taki tekst w wybiórczej…

O ile można dyskutować o zamykaniu zawodów, w których chodzi o zdrowie i życie ludzi, o tyle uważam zamykanie wszelkich innych za chorobliwe. Jestem za wszelkimi certyfikatami i dyplomami. Państwo powinno czuwać, aby to co napisane na tych dokumentach pokrywało się z prawdą, aby wyraźnie było napisane o czym dany certyfikat świadczy. Takim certyfikatem będzie mógł się pochwalić fotograf czy ktokolwiek inny. A klient wybierze kogo woli i za jaką cenę. Czy certyfikowanego profesjonalistę z dobrym portfolio i renomą czy kogoś innego. Konkurencja wymaga działań, a nie spoczywania na laurach. Pan Piotr Augustyniak nie powinien się martwić o pracę. Jeżeli jest dobry i będzie oferować swoje usługi za rozsądną cenę, to przecież przetrwa i będzie się rozwijał. Jeżeli natomiast chce walczyć z konkurencją nie przez jakość, a przez podkładanie innym kłód pod nogi w postaci zamkniętych zawodów, to świadczy to nie o jego kompetencji, a raczej słabości i kompleksach.

Pomoc charytatywna czy karmienie pasożytnictwa?

Kiedy na Bogucicach można najtaniej kupić żywność? W dzień wydawania tejże żywności najuboższym przy bogucickiej parafii św. Szczepana. Jeżeli wydawany jest cukier, już po kilku godzinach można go nabyć od „obdarowanych” za symboliczną złotówkę. Dlaczego tak? Bo jedzenie jedzeniem, a pić i palić trzeba. Prawdziwi potrzebujący wręcz uciekają z miejsca owej pomocy, gdyż nie chcą brać udział w czymś co bardziej przypomina podział łupów niż prośbę o pomoc materialną. Podziwiać należy panie z parafialnego Caritas, które w tym piekle żądań, walk i pretensji znajdują się przez cały dzień i próbują w ten chory system wprowadzić minimum racjonalności. Tak dzieje się co miesiąc. Wszystko dzięki ludzkiej naiwności, pomocy z Unii Europejskiej dla potrzebującej ludności i zaświadczeniom z MOPS’u dla owych biedaków, który nie mają za pić żyć.

Czyżbym był nie czuły na potrzeby biednych? Sam bym tak pomyślał, gdyby nie przypadek sprzed kilku miesięcy, gdy młoda matka chora na raka prosiła mnie, abym zorganizował kogoś, kto jej tą pomoc (jedzenie, ubrania) przyniesie do domu. Mówiła, że była tam raz z sąsiadką, ale gdy zobaczyła co się tam dzieje szybko uciekła, bo i tak nie miałaby sił walczyć o zupę w puszce… Wniosek nasuwa się sam, naprawdę potrzebujący nie przychodzą, bo mają jeszcze trochę godności. Przychodzą natomiast ci, od których można jedynie usłyszeć: wy to już chyba nic tam nie macie, bo znowu była pomidorowa albo wyzwiska i obelgi.

Co więcej, moim zdaniem, taki system jest z gruntu chory i umacnia patologię. Tak rodzi się społeczne pasożytnictwo. Jasno i wyraźnie daj się do zrozumienia, że nie trzeba robić, nie trzeba dawać nic od siebie. MOPS, parafia i inne instytucje wyręczą we wszystkim. Nauczyliśmy część społeczeństwa, że wędka jest niepotrzebna, skoro zawsze można wyciągnąć rękę po rybę, którą na pewno się dostanie.  Życie z opieki społecznie stało się sposobem utrzymania. Ja pracując, płacąc podatki, ZUS itd. muszę dodatkowo utrzymać tych, którym się nie chce. Chore! Co gorsza, wielu tych ludzi nie da się już uratować i nie porzucą tego pasożytniczego stylu życia.

Nie jestem przeciwko pomocy najuboższym, pokrzywdzonym przez los. Ludzie słabi, chorzy muszą mieć wsparcie ze strony społeczeństwa. Są ludzie naprawdę nie zdolni do pracy, potrzebujący pomocy. Szkoda tylko, że często to wsparcie trafia nie tam gdzie trzeba, służy rozwojowi pasożytnictwa społecznego. Po co z moich podatków mają iść pieniądze na pomoc dla tych, którzy jej nie potrzebują lub wypaczają jej sens? Z tym trzeba coś zrobić, inaczej grozi nam poważna choroba.

Konieczna więc wydaje mi się reforma systemu. Nie powinno się wspierać możliwości żerowania na innych, za to powinno się ułatwiać samodzielną działalność. Obecne rządy doprowadzają nasz kraj do ruiny, młodzi nie chcą próbować rozwijać działalność gospodarczej, bo to się nie opłaca. Przez nieudolność planowania, wysokie podatki i inne utrudnienia rośnie bezrobocie. Trzeba zmienić system na bardziej przyjazny. Co więcej, należy zająć się edukacją! Gruntowna reforma powinna doprowadzić do sytuacji, gdy większość uczniów, a potem absolwentów będzie potrafiła samodzielnie i kreatywnie myśleć. Wtedy jest szansa, że młode pokolenia nie będą wchodzić w tą patologiczną spiralę uzależnienia od pomocy, tylko nauczą się korzystać z wędki.

Walka z taką chorobą nie jest łatwa. Wymaga pracy na wielu płaszczyznach. Jak to bywa w chorobie, trzeba przejść ten niezbyt przyjemny czas leczenia. Jeżeli jednak nie zdecydujemy się na leczenie, to pasożytnictwo będzie się rozwijać, aż w końcu zabije resztki zdrowego organizmu.

Czasami tak się czuję...

Wczoraj obejrzałem krótki film dokumentalny pt. Blogersi. Pierwszą myślą było to, że… nie jestem blogerem. To co nazywam swoim blogiem, czyli strona którą teraz czytasz, nie może aspirować do miana bloga z prawdziwego zdarzenia! Dlaczego? Powód jest prosty – została ocenzurowana i to przez nikogo innego, jak jej twórcę, czyli piszącego te słowa. „Nam więcej wolno ponieważ nie mamy kagańca” powiedział na koniec filmu Artur Brzeziński.

Na czym polega ta autocenzura? Proste, na tym „co ludzie powiedzą”. Zdarzyło mi się być księdzem, co powoduje automatycznie ogromne oczekiwania wobec mojej osoby. Najjaskrawiej widać do na przykładzie polityki. Duchowny popierający miłościwie nam panującą PO i premiera D. Tuska? To człowiek apolityczny, wyważony. Ksiądz za Kaczyńskim? Zgroza! Fanatyzm! Ciemnogród! No i koronny argument, że księża mają się nie mieszać do polityki. Nie trzeba nawet popierać Kaczyńskiego, wystarczy jawnie nie popierać Tuska, wtedy już się jest kaczystą, a kaczysta to wiadomo gorszy od terrorysty jest… Wniosek jest taki, że ksiądz to politycznie apolityczny jest tylko, gdy popiera jednych albo zupełnie w tej kwestii milczy. Chcąc mieć święty spokój tematy polityczne albo bliskie politycznym odsunąłem na bok.

Sprawy kościelne? Mało kto sobie zdaje sprawę, jak w tym środowisku ksiądz może otrzymać swoją szufladkę. Zbytni liberał, trydencka konserwa itp. Znów najlepiej popierać aktualne trendy i się nie wychylać. Wtedy przynajmniej ma się święty spokój. No o też tak się stało na blogu…

Po obejrzanym dokumencie zmieniłem jednak zdanie. Dla świętego spokoju to ja się mogę położyć na kanapie. Blog jest mój i będę pisał tutaj to, co mi po głowie chodzi i w duszy gra, a niekoniecznie daje święty spokój. Nie wypowiadam się tutaj w imieniu Kościoła czy partii politycznej. Wypowiadam się tutaj jako Jan Oko, człowiek i tyle. Bez tytułów, grup społecznych. Jeżeli się ze mną ktoś nie będzie zgadzał to świetnie. W dyskusji i polemice człowiek rozwija i koryguje swoje poglądy. Jednak mam prawo ignorowania wypowiedzi, nie odpowiadania na komentarze, choćby dlatego że nie mam zamiaru całego dnia spędzać na blogu.

Było grzecznie, za grzecznie moim zdaniem. Co będzie po takim tekście? A kto to wie? Może się ugnę pod presją ‘politycznej poprawności’ a może nie. Oby wyszło na to drugie. Mam przede wszystkim nadzieję, że znajdę na to czas! Życzę sobie, aby grzecznie już nie było. Będzie to bliższe mojemu myśleniu i patrzeniu na świat. Zresztą i tak jeszcze się taki nie narodził, co by wszystkim dogodził.

"Nine - Dziewięć"

Nine – Dziewięć (2009)

czas trwania: 1 godz. 52 min.
gatunek: Dramat, Musical
premiera: 22 stycznia 2010 (Polska) 3 grudnia 2009 (świat)
produkcja: USA, Włochy
reżyseria: Rob Marshall
scenariusz: Anthony Minghella, Michael Tolkin

Prowokujący musical, który nie tylko eksploduje powalającą energią, ale także ocieka miłością, pożądaniem, namiętnością oraz przepychem… Tak napisano na odwrocie opakowania mojego egzemplarza musicalu. Wiadomo, że te „recenzje” to teksty reklamowe, które siłą rzeczy są przesadzone. Niestety w wypadku Nine „przesadzone” to mało powiedziane.

Film opowiada historię sławnego reżysera filmowego Guido Continiego (Daniel Day-Lewis), który przeżywa zarówno kryzys pracy twórczej, jak i kryzys uczuciowy. Próbuje wprowadzić harmonię do swojego życia, odnaleźć inspiracje. To jednak stanowi problem tak ogromny, że nie potrafi go rozwiązać. Do tego jego życiem kieruję kobiety: żona Luisa (Marion Cotillard), kochanka (Penelope Cruz), muza (Nicole Kidman) oraz matka (Sophia Loren).

Jak ocenić musical? Dla mnie ważne są dwie rzeczy, które mogą być wręcz oceniane osobno. Pierwsza to fabuła, treść filmu, a druga sama muzyka. Niestety w tym wypadku fabuła jest moim zdaniem mizerna. Film jest przewidywalny, nie wciąga. Kapitalni aktorzy, grający na wysokim poziomie, ale jakby zabrakło całości spoiwa. Jakby użyto najlepszych cegieł, ale nie ma czym ich połączyć. Musical może nadrobić muzyką. Niestety nie w Nine. Poza nielicznymi kawałkami (Be Italian) nie powoduje wybudzenia widza z lekkiej drzemki.

Chicago, musical twórców Nine, jest kapitalnym obrazem, do którego mogę wracać wielokrotnie, a od muzyki wręcz się uzależniłem. Co się stało, że Nine jest tak od niego inny, tak słaby?

Film ma jedną perełkę, moim zdaniem najlepszy kawałek, czyli Cinema Italiano:

Z okazji świąt Wielkiej Nocy życzę Wam, aby Zmartwychwstały Chrystus przyniósł oczyszczenie i pokrzepienie dusz, odrodził wiarę i umocnił wzajemny szacunek oraz spokojnych i zdrowych Świąt Wielkiej Nocy, wszelkich Łask Bożych.

Weselcie się już, zastępy Aniołów, w niebie: weselcie się, słudzy Boga. Niechaj zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo! Raduj się, ziemio, opromieniona tak niezmiernym blaskiem, a oświecona jasnością Króla wieków, poczuj, że wolna jesteś od mroku, co świat okrywa! Zdobny blaskiem takiej światłości, raduj się, Kościele święty, Matko nasza! Ta zaś świątynia niechaj zabrzmi potężnym śpiewem całego ludu. A zatem proszę was, bracia najmilsi, którzy stoicie tutaj, podziwiając jasność tego świętego płomienia, byście razem ze mną wzywali miłosierdzia wszechmogącego Boga. Niech Ten, który bez moich zasług raczył mnie uczynić swoim sługą, zechce mnie napełnić światłem swojej jasności i pozwoli godnie wyśpiewać pochwałę tej świecy.

(Orędzie Wielkanocne)

Film rozgrywa się w odległej przyszłości bądź w rzeczywistości równoległej, trudno określić. Świat, bądź kraj w którym dzieje się akcja podzielony jest na 12 dystryktów, które nie mają (a przynajmniej nie powinny) mieć ze sobą kontaktu. Wiele lat temu doszło do poważnego buntu dystryktów, który został krwawo stłumiony. Trudno określić co było jedo przyczyną, jednak pozostała po nim „pamiątka” w postaci dorocznych „The Hunger Games”, Igrzysk Głodu. Jest to jednocześnie tytuł filmu, który został z chyba tradycyjną już precyzją przełożony przez polskiego dystrybutora na „Igrzyska Śmierci” (choć polski tytuł wydaje się bardziej chwytliwy). Na te igrzyska wybiera się z każdego dystryktu dwoje reprezentantów, chłopca i dziewczynę, w wieku pomiędzy 12 a 18 lat. Igrzyska wygra, czyli przeżyje, tylko jedna osoba… Film opowiada historię Katniss, dziewczyny, która bierze w nich udział jako ochotniczka w zamian za swoją młodszą siostrę. Zostawia rodzinę i ukochanego chłopaka, aby wziąć udział w krwawym widowisku. Pokazane są kolejne przygotowania do finału igrzysk, które odbywają się w stolicy. Ta część jest ciut przydługa i jak na film akcji, to niewiele się dzieje. Najciekawsze zaczyna się, gdy uczestnicy dostają się na arenę, gdzie z 24 osób żywa pozostanie tylko jedna.

Dużym plusem filmu są efekty specjalne. Producent miał pieniądze i wyprodukował film, który dobrze się ogląda. Wszystko wydaje się być w porządku, a jednak po seansie pozostaje uczucie niedosytu… Czegoś zabrakło w tym obrazie. Sytuacja, w której znaleźli się uczestnicy, kiedy każdy sojusz jest tylko czasowym, mogła by być o niebo lepiej wyeksploatowana. Wszystko jednak układa się doskonale i nasza główna bohaterka chyba ani razu nie stanie przed trudnym wyborem między własnym życiem a kogoś, kto stał się jej bliski w tym czasie. Jej postawa staje się manifestacją sprzeciwu przeciwko systemowi, jednak jedynie w niewielkim stopniu. Kolejny wątek, który nie został specjalnie wykorzystany… Kolejny wątek niewykorzystany to relacja Katniss i jej chłopaka Gale’a oraz Peetam chłopaka z jej dystryktu, który mówi przed kamerami o swojej skrywanej miłości do Katniss. Twórcy jakby unikali każdego wątku, który by w jakiś sposób pogłębił ten film. Osiągnęli za to popkulturową papkę, która spodoba się większość, na którą nie żal wydanych pieniędzy za bilet, ale też nie będzie pamiętało się o niej dłużej niż 15 minut po seansie.

Czy iść na ten film? Tak, nie będzie to zupełnie zmarnowany czas, nie należy liczyć jednak na coś więcej niż chwilę popularnego kina akcji.

W ramach post scriptum. Film oparty jest na książce pod tym samym tytułem. Wedle opinii internautów jest o niebo lepsza od jej ekranizacji. Ilość ciekawych, a niewykorzystanych wątków w filmie zachęca mocno, żeby sięgnąć po źródło. Jeżeli przeczytam to na pewno znajdziecie recenzję książki na stronie Kocham Książki.

1. Jesteśmy Polakami
2. Wiara Ojców naszych jest wiarą naszych dzieci
3. Polak Polakowi Bratem!
4. Co dzień Polak Narodowi służy
5. Polska Matką naszą – nie wolno mówić o Matce źle!.

Wśród uczestników kongresu byli  m.in. przedstawiciele ze Śląska. I może przydałoby się, żeby te postulaty trochę bardziej weszły nam w krew… Pozostawiam do przemyślenia.