Zastanawiałem się długo, czy napisać tego posta. W końcu postanowiłem, że go napiszę. Będzie to mój bardzo osobisty post, taki gdzie się trochę „wyzewnętrznię”, trochę bardziej niż gdzie indziej.

Jezus odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu, braci, sióstr, matki, ojca, dzieci i pól z powodu Mnie i z powodu Ewangelii, żeby nie otrzymał stokroć więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a życia wiecznego w czasie przyszłym. (Mk 10,29-30)

Nie zawsze wierzyłem w te słowa. Czasami wydawały mi się jakąś odległą metaforą, czymś co bardziej jest pożądane, aby było, niż jest naprawdę.

Jednak od pewnego czasu widzę sprawy inaczej. Młody jestem i pewnie głupi, ale odkryłem swoja nową rodzinę. Gdy wczoraj na Mszy Wieczerzy Pańskiej spojrzałem przed siebie, na kościół, na ministrantów, lektorów, scholę, twarze znajome i nie znajome, gdy pomyślałem sobie o proboszczu, który stoi obok mnie, ujrzałem swoją rodzinę. Zakochałem się w tym miejscu i w tych ludziach, w Wodzisławiu i w parafii Wniebowzięcia NMP. Dziś myślałem, że popłaczę się z radości, że jestem z wami. Choć to tak poważny i w smutny dzień, chciałem płakać, bo po prostu jestem z Wami. Ćwiczenie „Exsultetu” z Olą dzisiaj przedpołudniem, czy Przemek, który mi sprawił ostatnio wiele radości, czy wspólnie spędzony czas „na rybach”. Także te klasy maturalne, które czasami uczę, panie z Legionu Maryi, czy… Mógłbym pisać bez końca. Może ktoś, kto przeczyta rozśmieje się, ale mówię wam, że to jest moja rodzina. Zostawiłem i nie zostawiłem swoich w Katowicach. Oni są dalej moi i bez nich żyć nie mogę. Jednak teraz jestem przede wszystkim tu w Wodzisławiu i tylko żałuję, że to się tak szybko skończy, że nastąpi ten dzień, 27 kwietnia. Chyba będę wtedy beczał jak małe dziecko. Pewnie dowie się o tym tylko moja poduszka, nikt nie zobaczy tych łez, ale już na samą myśl, że mam was zostawić płynie mi łza po policzku.

I tak oto rozpoczynam dzisiaj staż diakonacki w wodzisławskiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. A właściwie to jestem tutaj od wczoraj wieczora. Początek bardzo dobry i myślę, że tak będzie też dalej (nic nie wskazuje, żeby miało być inaczej!). Jest to czas przygotowania się do pracy duszpasterskiej, zdobycia niezbędnego doświadczenia. Jak mi to wyjdzie – zobaczymy. Mam nadzieję, że uda mi się czynić wszystko ad maiorem Dei gloriam i ku pożytkowi ludzi.

Dziś jest też Środa Popielcowa, dzień rozpoczynający Wielki Post. Spróbujmy zapomnieć o naszych brzuchach i skierować myśl ku Bogu. Post to czas, gdy szczególnie ważne jest przypomnienie sobie, że ważniejsze jest być niż mieć.

Wczoraj był dla mnie ważny dzień. Dostałem taki pierwszy dekret w życiu Dekret na staż diakonacki, jaki odbywa się zawsze przed przyjęciem święceń. Z woli ks. bp Józefa Kupnego będę miał zaszczyt pomagać w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wodzisławiu Śląskim. Proszę wszystkich o modlitwę za mnie, za księży, którzy tam posługują oraz za mieszkańców tej parafii.

No i bardzo się cieszę Bo Pan Bóg zawsze daje łaskę i choć nieraz rzeczy trudne wydają się nam niemożliwymi, to z Jego pomocą możemy wszystko. Oczywiście, licząc na własne siły, możemy najwyżej się przeliczyć. Jednak Jego nie ograniczajmy, On może wszystko, tylko pozwólmy Mu działać.

Dziękuję ci Panie Boże za tę parafię, proszę błogosław ks. proboszczowi, wikarym i wszystkim parafianom.